بعد از طرح نسبت و اسقاط اضافه شان بسوى خدا بازگشت مىكنند . و كلمهء « وَجه » به اتّفاق علماء ، مراد از آن « ذات » است . لهذا بايد تقدير را در آيه لفظ ذات گرفت . كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ ، فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ . « 1 » و بدين جهت است كه خداى تعالى مىگويد : كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ * وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ . « 2 » و اراده كرده است از كلمهء « عَلَيْها » حقيقت وجود را كه موجودات بدان قيام دارند و تفسير اين دو آيه مراراً گذشت . و حقّ آنست كه اين دو آيه پس از قول خدا : اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ - تا آخر آيه « 3 » ، و قول خدا : سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ « 4 » - تا آخر آن ؛ از عظيم‌ترين آيات قرآن و شريف‌ترين آنها در باب توحيد و تحقيق آن هستند . وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ . « 5 » و اگر تو در صدد اشكال آمده بگوئى : اين مثال مطابق مدّعاى تو نيست ؛

--> ( 1 ) ؛ آيه 115 ، از سورهء 2 : البقرة : وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ واسِعٌ عَلِيمٌ ( 2 ) آيه 26 و 27 ، از سورهء 55 : الرّحمن ( 3 ) ما در همين دورهء علوم و معارف اسلام در قسمت « الله‌شناسى » ج 1 ، در مبحث اوّل و دوّم ، از ص 25 تا ص 76 از اين كريمهء مباركه بحث نموده‌ايم . ( 4 ) و ايضاً در همين مصدر ، در مبحث سوّم و چهارم ، از ص 79 تا ص 130 از اين آيه مباركه بحث نموده‌ايم . ( 5 ) آيه 43 ، از سورهء 29 : العنكبوت : « و اين مثالها را ما براى آدميان مىزنيم ، و ليكن آنها را تعقّل نمىكنند مگر عالمان . »